Met nog circa 2 maanden te gaan, wordt de ruimte in de baarmoeder steeds beperkter. Jouw kindje weegt nu ongeveer 2 kg en zijn lengte ligt rondom de 40 cm. Hierdoor is het kopjeduikelen in je buik er niet meer bij. Stilaan zal jouw baby de positie gaan innemen voor de geboorte, hoewel het nog wel enkele weken kan duren voordat hij de definitieve ligging heeft gekozen.
Minder bewegingen, maar uitdrukkelijker aanwezig
Er is eenvoudigweg niet meer voldoende ruimte in je baarmoeder voor alle acrobatische kunstjes die jouw kindje in de afgelopen maanden veelvuldig heeft uitgevoerd. Je zal zijn aanwezigheid dan ook op een andere manier gaan ervaren. Door zijn toegenomen gewicht en lengte kan hij behoorlijk tegen je aan drukken. Wellicht voel je hem tegen je maag en ingewanden drukken, of schopt hij tegen je ribbenboog. Misschien duwt hij wel met zijn hoofdje tegen jouw bekkenbodem. Hoe dan ook, het zachte vlinderachtige gefladder dat je een tijdje geleden voelde, is veranderd in een stevige aanwezigheid.
Omdat die veranderingen gestaag zijn verlopen en jij je kindje natuurlijk dag en nacht met je meedraagt, herken je inmiddels zijn verschillende soorten bewegingen. Misschien heb je ook al enkele keren gemerkt dat hij de hik heeft. Om zijn spijsverteringskanaal te oefenen, drinkt hij van het vruchtwater. Als het maagje echter te vol wordt, kan zijn middenrif er zodanig door geprikkeld worden, dat hij de hik krijgt. Je herkent dit aan een gelijkmatig en krampachtig tikgevoel in je buik, of misschien wel aan kleine schokjes aan de buitenkant. Het kan vrij regelmatig voorkomen en ook best lang aanhouden, maar het gaat altijd weer vanzelf over.
Ademhalingslessen
Je baby beschikt inmiddels over alle vijf de zintuigen en hij kan zelfs al zijn hoofd heen en weer bewegen. Hoewel hij ruim 90 procent van de dag slaapt, oefent hij toch regelmatig het openen en sluiten van zijn oogleden. Tegelijk gaat hij constant door met zijn ademhalingslessen. Zo worden de longen sterker en kunnen ze zich verder ontwikkelen. Uit recent wetenschappelijk onderzoek is bovendien gebleken dat deze oefeningen ook de productie van meer surfactans in de longen stimuleren. Deze proteïne is heel belangrijk voor de gezonde ontwikkeling van de longen.
Lekker mollig
De toename in het gewicht van jouw kindje is vooral toe te schrijven aan het feit dat hij steeds meer vet krijgt onder zijn huid. Dit zorgt ervoor dat hij steviger en molliger wordt. Tegelijk brengt dit nog een andere belangrijke verandering met zich mee: zijn huid is niet langer doorzichtig. Naarmate er zich steeds meer vet ophoopt onder zijn huid, zal deze uiteindelijk helemaal ondoorzichtig worden. Eigenlijk net zoals jouw huid.
Harde buiken
Nu de bevalling stilaan dichterbij komt, begint jouw lichaam zich hier al op voor te bereiden. De spieren die je op dat belangrijke moment nodig zal hebben, worden alvast getraind door de zogenaamde harde buiken of oefenweeën. Hoewel ze meestal al beginnen rondom de 20e week van de zwangerschap, voelen heel wat zwangere vrouwen ze pas tegen het einde van de zwangerschap. Je kan deze harde buiken het best omschrijven als het samentrekken van je baarmoeder, dat bovenaan begint en zich dan geleidelijk aan naar beneden verspreidt. Dergelijke oefenweeën duren veelal slechts 15 tot 30 seconden, maar soms kunnen ze wel 2 minuten of langer duren. Als je goed oplet tijdens een dergelijke samentrekking van de baarmoeder, zal je zien dat je buik er plots spits of vreemd samengetrokken uit ziet. Misschien wel een beetje raar om te zien, maar verder volkomen normaal.
Vooral bij een eerste zwangerschap twijfel je misschien of het slechts oefenweeën zijn, of dat het echte werk al is begonnen. Probeer dan eens van positie te veranderen en zorg er zeker voor dat je voldoende drinkt. Als je hiermee niet merkt dat de weeën afnemen, of als je meer dan zes harde buiken per uur hebt, is het raadzaam om je verloskundige of arts te contacteren. Mogelijk heeft jouw kindje er dan toch al genoeg van in je buik en heeft hij of zij besloten om de geboorte al wat eerder in te zetten.
Zwakke blaas
Heb je gemerkt dat je wat urine verlies als je flink begint te lachen? Of zelfs als je iets optilt, of misschien gewoon als je niest of hoest? Helaas heb je dan te maken met het zoveelste zwangerschapskwaaltje: stressincontinentie. Je verliest de controle over je blaas, door de steeds toenemende druk van de baarmoeder op de blaas. Dit kan er zelfs toe leiden dat je plotseling heel erg moet plassen en het bijna niet kan ophouden. Dit is zonder twijfel een van de vervelendste aspecten aan een ver gevorderde zwangerschap. Daarom zetten we enkele tips voor je op een rijtje om deze vorm van incontinentie te voorkomen of onder controle te krijgen.
- Maak je blaas zo goed mogelijk leeg als je gaat plassen. Zelfs als je denkt dat je klaar bent, leun je nog even naar voren om het allerlaatste druppeltje er ook nog uit te krijgen.
- Doe Kegel-oefeningen, oftewel bekkenbodemoefeningen, om je bekkenspieren sterker te maken. Probeer deze oefeningen ook eens uit als je voelt dat je moet niezen, hoesten of lachen. Als dat niet lukt, is het kruisen van je benen ook al een goede optie.
- Draag een inlegkruisje of maandverband (afhankelijk van de mate van incontinentie). Het is niet alleen een praktische oplossing; het geeft je bovendien een geruster gevoel.
Hoewel incontentie bijzonder vervelend is, houdt het geen gevaren in voor jou of je baby. Toch is het belangrijk om er alert op te zijn of je daadwerkelijk urine verliest. Als je immers merkt dat de gelekte vloeistof niet naar urine ruikt, kan het om vruchtwater gaan, en dan is het noodzakelijk om meteen je arts of verloskundige te contacteren.
Vanaf week 33 zal er geen nieuw vruchtwater meer worden aangemaakt. De hoeveelheid die er dan aanwezig is in je baarmoeder blijft op peil tot aan de geboorte. De meeste ruimte wordt eenvoudigweg ingenomen door je kindje die zijn aanwezigheid heel duidelijk aan jou kan laten blijken door enkele stevige porren en schoppen. Zijn activiteit wordt weliswaar minder, maar is zonder meer duidelijk te herkennen.